धातुः: वीर्
मूलधातुः: वीर
धात्वर्थः: विक्रान्तौ
गणः: चुरादिः
कर्मकत्वं: सकर्मकः
इट्त्वं: सेट्
उपग्रहः: उभयपदी
रूपम्: वीरयति-ते
अनुबन्धादिविशेषः: आगर्वीयः,अदन्तः


ADVANCED, Sanskrit to Sanskrit, Various kridanta words of Dhatus.

<ul><li><a href="#foot_krm01">1</a> {@“वीर विक्रान्तौ”@} <a href="#foot_krm02">2</a> आगर्वीयः, अदन्तश्च। </li> <li>‘--शौर्ये’ इति वोपदेवः। </li> <li>वीरकः-रिका, विवीरयिषकः-षिका;</li> <li> वीरयिता-त्री, विवीरयिषिता-त्री;</li> <li> वीरयन्-न्ती, विवीरयिषन्-न्ती;</li> <li> इत्यादिकानि रूपाणि सर्वाण्यपि चौरादिक- कीटयतिवत् <a href="#foot_krm03">3</a> ज्ञेयानि। </li> <li>ल्युटि-वीरणम् = कटार्थो द्रव्यविशेषः।</li></ul>

प्रासङ्गिक्यः
 <ul><li id="foot_krm01">01 => (१६१८)</li> <li id="foot_krm02">02 => (१०-चुरादिः-१९०३। अक। सेट्। आत्म।)</li> <li id="foot_krm03">03 => (१९४)</li></ul>

वीर (वी꣡र॒ विक्रान्तौ - चुरादिः - सेट्)
ल्युट् = वीरणम्
अनीयर् = वीरणीयः - वीरणीया
ण्वुल् = वीरकः - वीरिका
तुमुँन् = वीरयितुम्
तव्य = वीरयितव्यः - वीरयितव्या
तृच् = वीरयिता - वीरयित्री
क्त्वा = वीरयित्वा
ल्यप् = प्रवीर्य
क्तवतुँ = वीरितवान् - वीरितवती
क्त = वीरितः - वीरिता
शानच् = वीरयमाणः - वीरयमाणा

वीर् वीर्, i. 10 (properly a denomin.
derived from वीर), Ātm.
 1. To be
valiant.
 2. To show one's heroism.


वीर् 10. A. (विक्रान्तौ K. शौर्ये V.; ut videtur, Denom. a
वीर) fortem esse, fortitudinem, potentiam ostendere.
RIGV. 116. 5.: तद् अवीरयेथाम्…अश्विना «illud po-
tentiae specimen dedistis, Asvini!»


INTERMEDIATE, Sanskrit to English, 1872 Edition

वीर् 1. वीर् (वि-ईर्), Caus. वीरयति (Impf.
-ऐरयत्, Aor. Ved. -ऐरत्), -यितुम्, Ved. to scatter or
drive in various directions; to split into pieces, break,
divide asunder, break open, (Sāy. व्य्-ऐरत् = उद्घा-
टित-वत्, Ṛg-veda II. 15, 8.)


वीर् 2. वीर्, cl. 10. P. (perhaps to be re-
garded as a Nom. fr. वीर below), वीर-
यति, -यितुम्, to be powerful or valiant; to make
heroic effort, display heroism, act like a hero.


INTERMEDIATE, Sanskrit to English, Cologne Edition

1. वीर् (वि-√ ईर्; only aor. व्य्-ऐरत्),
to split, break into pieces, tear open, divide asunder, RV. :
Caus. वीरयति (impf. व्य्-ऐरयत्) id., ib.


2. वीर् cl. 10. Ā. (Dhātup. xxxv, 49; rather Nom. fr. वीर॑ below) वीर॑यते, to be powerful or valiant, display heroism, RV.; VS.; TBr.;
 (P. वीरयति) to overpower, subdue, Nir. i, 7.


वीर् r. 10th cl. (वीरयति-ते) To be powerful or valiant, to make heroic
or irresistible effort.


वीर् (क) वीरयति 10.
a. To be pow-
erful or valiant or heroic.


वीर् (vIr)

शब्दसागरः

Yates

Monier Williams Cologne

Monier Williams 1872

Benfey

Bopp

धातुपाठः (Krishnacharya)