धातुः: रिह्
मूलधातुः: रिह
धात्वर्थः: हिंसायाम्
गणः: तुदादिः
कर्मकत्वं: सकर्मकः
इट्त्वं: सेट्
उपग्रहः: परस्मैपदी
रूपम्: रिहति


रिह् (रि꣡हँ꣡ कत्थनयुद्धनिन्दाहिंसादानेषु इत्येके - तुदादिः - सेट्)
ल्युट् = रेहणम्
अनीयर् = रेहणीयः - रेहणीया
ण्वुल् = रेहकः - रेहिका
तुमुँन् = रेहितुम्
तव्य = रेहितव्यः - रेहितव्या
तृच् = रेहिता - रेहित्री
क्त्वा = रेहित्वा / रिहित्वा
ल्यप् = प्ररिह्य
क्तवतुँ = रिहितवान् - रिहितवती
क्त = रिहितः - रिहिता
शतृँ = रिहन् - रिहन्ती / रिहती

रिह, वधे । इति कविकल्पद्रुमः ॥
 (भ्वा०-पर०-सक०-सेट् ।) रेहति । इति दुर्गादासः ॥


रिह बधे भ्वा० पर० सक० सेट् । रेहति अरेहीत् ।

रिह r. 1st cl. (रेहति) To hurt, to injure, to kill.


रिह (riha)

Wilson

धातुपाठः (Krishnacharya)

शब्दकल्पद्रुमः

वाचस्पत्यम्