| YouTube Channel

देवपुत्र (devaputra)

 
Capeller Eng
English
1 देवपुत्र
m.
 the son of a god.
2 देव॑पुत्र
a.
 having gods as children.
Monier Williams Cologne
English
देव—पुत्र
m.
 the son of a god,
Hariv.
 (also °त्रक,
Kathās.
 )
N.
 of Śiva,
Kāraṇḍ.
देव—पुत्र
mfn.
 having gods as children (said of heaven and earth),
RV.
 i, 106, 3
159, 1
&c.
Edgerton Buddhist Hybrid
English
devaputra, see deva.
Indian Epigraphical Glossary
English
Devaputra (IE 8-2
EI 8, 21, 30), royal title of foreign
origin
‘the Son of Heaven’
title of certain Kuṣāṇa kings
same as Daivaputra.
(LL), Buddhist
an angel.
Sanskrit Tibetan
Tibetan
lha yi sras
देवपुत्र
lha sras
देवपुत्र
lha'i bu
देवपुत्र
वाचस्पत्यम्
Sanskrit
देवपुत्र
पु०
 ६ त० । १ देवकुमारे “देवपुत्रोपमौ वीरौ बालाविवहुताशनौ” हरिवं० ८४ अ० देवस्य पुत्रीव प्रियत्वात् ।२ एलायां स्त्री जटाधरः । ६ त० । ३ देवकन्यायाञ्च स्त्रीस्वार्थे क । देवपुत्रिका तत्रार्थे राजनि० स्त्री
Capeller
German
1. देवपुत्र
m.
 Göttersohn.
2. देवपुत्र Götter zu Söhnen habend.
Grassman
German
devá-putra, a., Götter zu Söhnen [putrá] habend.
-ās [V.] ṛṣayas (aṅgirasas) {888, 4}, könnte auch V. von einem deva-putrá sein, dann also „Göttersöhne“.
-e [du. f.] stets v. Himmel und Erde: (dyā́vāpṛthivī́) {159, 1}
{569, 1}
ródasī {185, 4}
{485, 7}{458, 7}
{837, 9}
devī́ {106, 3}
{352, 2}.
634, 26.b v. u.: 458 st. 485