धातुः: तुष्
मूलधातुः: तुष
धात्वर्थः: तुष्टौ
गणः: दिवादिः
कर्मकत्वं: अकर्मकः
इट्त्वं: अनिट्
उपग्रहः: परस्मैपदी
रूपम्: तुष्यति


तुष् (तु॒षँ꣡ प्रीतौ - दिवादिः - अनिट्)
ल्युट् = तोषणम्
अनीयर् = तोषणीयः - तोषणीया
ण्वुल् = तोषकः - तोषिका
तुमुँन् = तोष्टुम्
तव्य = तोष्टव्यः - तोष्टव्या
तृच् = तोष्टा - तोष्ट्री
क्त्वा = तुष्ट्वा
ल्यप् = प्रतुष्य
क्तवतुँ = तुष्टवान् - तुष्टवती
क्त = तुष्टः - तुष्टा
शतृँ = तुष्यन् - तुष्यन्ती

तुष्यः [tuṣyḥ], N. of Śiva.

BEGINNER, Sanskrit to English, 1890 Apte edition

INTERMEDIATE, Sanskrit to English, 1872 Edition

तुष्य, अस्, आ, अम्, to be satisfied or gratified,
easily satisfied; an epithet of Śiva.


INTERMEDIATE, Sanskrit to English, Cologne Edition

तुष्य mfn. = °ष्टि-मत् (Śiva), Hariv. 14882.


तुष्य पु० तुष--कर्त्तरि क्यप् । १ महादेवे तुटितुटशब्दे दृश्यम्

तुष्य (tuSya)

Apte

Apte 1890

Monier Williams Cologne

Monier Williams 1872

वाचस्पत्यम्