धातुः: हय्
मूलधातुः: हय
धात्वर्थः: गतौ
गणः: भ्वादिः
कर्मकत्वं: सकर्मकः
इट्त्वं: सेट्
उपग्रहः: परस्मैपदी
रूपम्: हयति


हय् (ह꣡यँ꣡ गतौ - भ्वादिः - सेट्)
ल्युट् = हयनम्
अनीयर् = हयनीयः - हयनीया
ण्वुल् = हायकः - हायिका
तुमुँन् = हयितुम्
तव्य = हयितव्यः - हयितव्या
तृच् = हयिता - हयित्री
क्त्वा = हयित्वा
ल्यप् = प्रहय्य
क्तवतुँ = हयितवान् - हयितवती
क्त = हयितः - हयिता
शतृँ = हयन् - हयन्ती

जाहम्
नपुं* - -
एक प्रत्यय जो शरीर के अङ्गों के अभिधायक संज्ञा शब्दों के अन्त में 'मूल' को प्रकट करने के लिए जोड़ा जाता है

जाहम् [jāham], A termination added to nouns expressive of the parts of the body in the sense of 'the root of'; कर्णजाहम् the root of the ear; so अक्षि˚, ओष्ठ˚ &c.

BEGINNER, Sanskrit to English, 1890 Apte edition

जाहं A termination added to nouns expressive of the parts of the body in the sense of ‘the root of’; कर्णजाहं the root of the ear; so अक्षि, °ओष्ठ° &c. 

INTERMEDIATE, Sanskrit to English, 1872 Edition

जाह जाह, अम्, n. (used at the end of a
comp. and considered as an affix), the root or point
of issue of certain parts of the body (e. g. ओष्ठ-
जाह, the point of issue of the lips; cf. अक्षि-ज्°,
कर्ण-ज्°, केश-ज्°, नख-ज्°।)


INTERMEDIATE, Sanskrit to English, Cologne Edition

जाह n. ifc. (g. 2. कर्णादि) the root or point of issue of certain parts of the body cf. अक्षि-, (आस्य-), ओष्ठ-, कर्ण-, केश-, गुल्फ-, दन्त-, नख-, पाद-, प्रिष्ठ-, भ्रू-, मुख-.


जाह m. (-हः) A termination affixed to nouns denoting parts of the
body, such as कर्ण, अक्षि, &c. in the sense of “the root of” com-
pare कर्णजाह.


जाह (jAha)

शब्दसागरः

Apte

Apte 1890

Monier Williams Cologne

Monier Williams 1872

Apte Hindi