धातुः: दुष्
मूलधातुः: दुष
धात्वर्थः: वैकृत्ये
गणः: दिवादिः
कर्मकत्वं: अकर्मकः
इट्त्वं: अनिट्
उपग्रहः: परस्मैपदी
रूपम्: दुष्यति
अनुबन्धादिविशेषः: पुषादिः


दुष् (दु॒षँ꣡ वैकृत्ये - दिवादिः - अनिट्)
ल्युट् = दोषणम्
अनीयर् = दोषणीयः - दोषणीया
ण्वुल् = दोषकः - दोषिका
तुमुँन् = दोष्टुम्
तव्य = दोष्टव्यः - दोष्टव्या
तृच् = दोष्टा - दोष्ट्री
क्त्वा = दुष्ट्वा
ल्यप् = प्रदुष्य
क्तवतुँ = दुष्टवान् - दुष्टवती
क्त = दुष्टः - दुष्टा
शतृँ = दुष्यन् - दुष्यन्ती

दूषय dūṣá-ya, den. P. (E. also Ā.) spoil, 🞄destroy;
 falsify;
 defile, deflower, dishonour;
 🞄pronounce to be wrong, blame;
 abuse;
 intimidate: 🞄pp. dūṣita, calumniated;
 exposed;
 🞄blemished by (—°). ud, calumniate. 🞄pra, spoil;
 defile;
 calumniate, abuse. prati-pra, pp. defiled. sam, spoil, defile;
 expose 🞄to shame, disgrace.


INTERMEDIATE, Sanskrit to English, Cologne Edition

दूष॑य Nom. P. °यति (ep. also °ते) to corrupt, spoil, contaminate, vitiate (of moral corruption also दोषयति See 2. दुष्), AV.; Mn.; MBh.; Kāv. &c.;
to dishonour or violate (a woman), Mn. viii, 364; MBh. &c.;
 (astrol.) to cause evil or misfortune, Var.;
to adulterate, falsify, MBh. xiii, 1683;
to object, refute, disprove, blame, ib.; Kathās. &c.;
to retract or break (वाचम्, one's word), MBh. xii, 7256;
to find fault with, accuse, MBh.; R.;
 (परस्-परम्, each other), Pañc. 450/451;
to offend, hurt, injure (gen.), R. ii, 74, 3; MBh. iv, 2228 &c.


Synonyms: ह्रासय, अपकृष्, दूषय, विकृ, प्रदूषय, सम्प्रदूषय

verb

कस्यापि वस्तुनः कार्यस्य वा विनाशनानुकूलः व्यापारः।; "तस्य व्यापारः अह्रासयत्।"

Synonyms: दूषय

verb

अन्येषां वचनम् असत्यमिति कथयित्वा प्रत्याख्यानानुकूलः व्यापारः।; "सः मम वचनम् अदूषयत्।"

दूषय (dUSaya)

Monier Williams Cologne

Macdonell

Wordnet